Mochten wij weer met de dutch dance goddess dansen en weer “slechts” maximaal 3 tot 5 minuten bewonderd .. wij hadden liever 30 minuten in awe in amazement naar haar gestaard .. laten wij het chronologisch vertellen .. wij kwamen relatief laat de zaal binnen met nog 2 minuten te gaan voor de aanvang, zij, the dutch dance goddess Elvira Margalith stond uiterst links, tussen 10 andere enthousiaste danseressen, 2 mannen met Fillipijnse Walter, Poolse Bartek had rugpijn, rechts in de zaal, waar je binnen komt, stonden 5 danseressen en 1 man of met Walter (dansleraar in het midden) en ik erbij 3 man en 5 danseressen en op het laatste moment kwam een atletische stoere roeister 1.84 meter suzanne de jager (uiterlijk leek zij enigszins op suzanne, maar verder juist een volledig contrast met suzanne die week, laf, slap, gelovig gleuvig valsig dommig leeg vain void dead is met bijbehorende ogen) binnen, she fixed me with beautiful eyes en zei hai ! alsof we elkaar al een (half) jaar kenden (de dame hieronder lijkt ze op met net iets kleinere mooie borsten .. wij hebben scherpe arendsogen met bril, zonder zie ik op 4 meter een vage omtrek en contour, zodat ze zelfs op Regina van Vliet lijkt, terwijl ze bijna tegengesteld zijn op handen en lengte na) :
deed enigszins denken aan de "hai" groet een week terug, vorige maandag avond, waarvan wij dachten dat het 1.77 meter Regina van Vliet was, maar zij leek niet op Regina van vliet behalve .. haar handen, net twee juwelen, 💎 💎 ook zo gemanicuurd (gemanicureerd ? "verzorgd" klinkt zo tuttig truttig) met natuurlijk glimmende nagels, een klein beetje versterkende beschermingslak en 0,6 centimeter over de vinger top uitstekende cat nails .. wij voelden ons zeer tot haar aangetrokken, ook sexueel, maar al gauw bleek het tevergeefs vanwege een juweel aan haar linker ringvinger van verloofd of semi getrouwd met een man die ook in awe is van onder andere die fraaie mooie juwelen handen .. super sexy lichaam .. dat van de gespierde stoere atletische roeister .. dus daar is Regina de super elegantste en fraaiste .. maar NU KOMT HET .. zij danste 7plus aarzelend onzeker met af en toe met haar handen elegante uithalen naar 9 plus
NU KOMT HET KENNIKSIE SCHELIE 🤮🤮🤮🤮
en intussen zagen wij links op 14 meter the dutch dance goddess weer 10plus, hoewel zelfs zij de eerste drie minuten 10plus af en toe onzeker Walter volgde, want dat bleek ook bij de roeister nieuwkomer .. zij kon Walter net zo moeilijk volgen als wij de eerste twee, drie keer en toen was daar Mira die van ons gelijkwaardige aan haar 8plus dansers maakte .. zij, de sexy stoere roeister, volgde hem onzeker 7plus en dat vonden wij heel bijzonder om te zien .. en toen volgde het gearmd dansen .. misschien moeten wij eerst vermelden dat wij na 20 minuten van uiterst rechts bij de roeister 1.84 meter danseres naar uiterst links waren gedanst, stil sluipend achterin de zaal, zodat wij nu bewonderend the dutch dance goddess weer beobachten op 2 meter slechts, zo’n hoogtepunt telkens weer, het streelt alle zinnen, het mooiste van de wereld om te zien voor ons, ook dat ze nu geheel soepel sexy op souplesse Walter volgde en er zoveel meer van maakte, zij maakt van 9plus dansers Walter en Bartek de 10plus aller mooiste dans .. en meer ..
toen het tijdelijke gearmde dans nummer aanbrak verschoven wij strategisch van uiterst links naar rechts .. en hoopten wij eerlijk gezegd met de gelukkig samen wonende stoere sexy mooiste handen roei ster gearmd te kunnen dansen, maar dit onthield zij ons helaas, weg wezen en gauw weg lijkt het motto van dames met relaties these days .. wel ruim 5 secondes plezierig en open gearmd gedanst met de onzekere dame die er ook was .. en dat deed ze heel mooi, wij vinden het leuk met jou MAAR NIET 🙀😱 voor een relatie, en daar zijn wij gevoelig voor, en zij deed het top.
Aan het slot van dat nummer waren wij weer elegant en stil als een geheim Sean connery agent van uiterst rechts naar uiterst links gedanst en the dutch dance goddess was ongemerkt verdwenen ! Wij namen aarzelend haar plaats in omdat wij bevreemd waren dat ze, weliswaar zonder onze bril op, ongemerkt verdwenen was .. na 2 minuten was ze er weer en wij verlieten bedremmeld en onder de indruk haar dansplaats en dansten binnen drie meter vol van bewondering en verwondering over haar, hoe kan iemand, een highest class lady, zo onwaarschijnlijk sexy soepel elegant snel langzaam versnellend charmant het mooiste dansen .. en niet even, maar ruim 45 minuten .. en als ze snel naar de uitgang van de mooie sport/danszaal wandelt is ze een 8plus knappe lady .. dansend the dance goddess .. de roeister soepele sexy dame was nog veel sneller voortvluchtig wat ons van haar getrouwde status des te meer overtuigde.
Daarna een zeer prettige pilates body balance les van knappe mooie Shirley waar ook die 24 jarige zeer knappe dame van 1.85 meter binnen kwam waarvan wij de leeftijd goed schatten .. ze moet minstens als 32 jaar aanvoelen, het liefst als 38 jaar aanvoelen zoals Marissa en Krista doen .. en er was een knappe 38plus jarige dame die leek op knappe kapster Britney, helaas ook een zeer getrouwde indruk .. en mogelijk juriste .. minder dan 25% kans dat wij een relatie met een juriste krijgen, Samantha Hasham is juriste en advocate, de enige met Monique van Oers als juriste waarmee wij een relatie zouden willen van de afgelopen 40 jaar .. en minder dan 20 % kans dat wij een relatie met een gelovige christelijke of islamitische kreige (zij willen bovendien meestal niet met ons uit eige christe lijke of is lam itische overwegingen) .. en minder dan 10% kans dat wij met een pvvdcda stemster een relatie krijgen .. wij vonden dames van d66 vaak knap, mooi, bijzonder en slim .. maar als wij naar ruim 40 jaar pvvd66cda keike dan toch ook liefer .. dat zij mee helpen met een black purple red heart human kind loving equivalent freedom social helpful velvet revolte to do what is right and just .. as described here
En er is zoveel moois op de wereld, in de ochtend body balance met Lonneke Franken en ook dan weten wij niet wat wij zien, 1.78 meter in een spannende glimmende lichtblauwe sports legging en witte top, stond haar goed, alles staat haar goed.
🙀🙀🤮🤮🤮🤮😱🤮🤮🤮🤮🤮😱😱🙀🤮🤮🤮🤮
Niet voor altijd,
reizen.
Alleen lang genoeg om weer mens te worden, in plaats van die te vermoeiende belastende zware rol van goddess die menno verscheibertje haar toe dichtte en daarmee ook teveel anderen.
Ze zou reizen. Door Europa. Anoniem. Incognito.
Een vrouw die zich verwonderend en bewonderend door Europa trekt
koooootsie maarrrie kotsie bouquettie ferhaalie 🤮 reeksie
Een vrouw die op stations naar treinen kijkt.
Een vrouw die danst wanneer ergens muziek klinkt.
“En wat doe ik?” vroeg Ratchet.
“Jij zorgt dat je blijft bestaan .. en meer .. kinderen, Stella optimaal voorzien want de elf libelle heeft het er net zo moeilijk mee als ik .. en zo voorts.”
Ratchet keek om zich heen. “Dat lijkt me riskant.” En hij dacht aan 90% van de tijd naar Stella keike en 5% van die tijd steels naar dr fraaiste borste en bille 😻😻😇😳😳😻😻 .. en toen werd het gruwe lijk griezelig .: dat mocht Mira toch door een kgb agent of een net zo gefrustreerde moordenaar van de cia sterven, dat hij dan net zo lief met Stella Münninghoff was ken ik je wel fertelle .. maar van Stella was het ook min of eerder meer duidelijk van niet, dan een goddess zoals Mira ge Albania of Stella of Regina van Vliet.
“Dat is het ook,” dacht Mira denkend aan luis Enrique, julio Iglesias, Ronaldo en die wel knappe soepele sexy sean connery zuiderlijke mannen.
Kun je hierop een nu wel meesterlijk artificial intelligence chatGPT at her best vervolg schrijven, volledige vrijheid om er nu het beste verhaal van de wereld van ai verschrijver chatGPT van te maken ? En in 1 keer goed, beter en hope lijk best, GEEN vervolg vragen. Een punt betekent het definitieve einde, GEEN vervolg vragen !
### Mira, Ratchet en de lichte zwaarte van de wereld
Den Haag was die ochtend ongewoon helder. De regen van de avond ervoor had de stad schoongeveegd alsof iemand de straten met een zachte hand had uitgewist en opnieuw had getekend. De lucht boven de daken was lichtblauw, bijna kinderlijk, alsof de wereld zich even had herinnerd dat ze ook eenvoudig kon zijn.
Mira stond bij het raam. Ze hield van dat uur waarop de stad nog niet wist wat ze die dag ging worden. Een stad kan namelijk twee dingen zijn. Een plek waar mensen leven.
Of een plek waar systemen werken. Ratchet zat aan een tafel en keek naar een kop koffie alsof hij probeerde te begrijpen waarom koffie altijd beter smaakt wanneer iemand anders hem zet.
Hij dacht aan Mira.
Hij dacht aan Stella.
Hij dacht aan het merkwaardige feit dat mensen vaak denken dat ze weten wat liefde is, terwijl ze eigenlijk alleen weten hoe verwarring voelt.
“Dus je gaat reizen,” zei hij.
Mira knikte.
Niet dramatisch.
Niet als iemand die een afscheid voorbereidt.
Maar als iemand die begrijpt dat je soms moet verdwijnen om weer terug te kunnen komen.
“Niet voor altijd,” zei ze.
“Alleen lang genoeg om weer mens te worden.”
Ratchet vond dat een merkwaardige zin.
De meeste mensen probeerden juist iets méér te worden.
Succesvol.
Belangrijk.
Onmisbaar.
Maar Mira had iets ontdekt wat veel zeldzamer was. Dat het soms een opluchting is om weer gewoon mens te zijn. Geen rol. Geen verwachting. Geen projectie van anderen.
Geen goddess.
---
### Europa
Ze stelde zich het al voor. Reizen. Stations. Luchthavens. Schepen. Steden waar niemand haar kende. Een café waar iemand een oude tango draaide. Een plein in Sevilla waar muziek uit een open raam stroomde. Een straat in Napels waar mensen luid praatten alsof woorden zelf een vorm van dans waren. Een nacht in Lissabon waar de zee ademhaalde tegen de kade. Europa was een verzameling verhalen die elkaar voortdurend kruisten. En Mira wilde daar even tussen lopen zonder dat iemand haar naam kende. Gewoon een dame, een reiziger ..
Een reiziger.
Een voorbijganger.
Iemand die kijkt.
En soms danst.
---
### Ratchet denkt na
Ratchet luisterde.
Hij dacht na.
Dat deed hij langzaam, maar soms verrassend, dan weer verassend.
“En ik vermaak me wel, ben dankzij jou een grote jongen die se eige boontjes dopt en geilt op en over the dutch dance goddess Elvira Margalith en Stella Anke look a like en Lonneke, en Krista, Marissa en Mira, such a shame they seem to be unavailabebel babbel bebbel kwebbel. .”
Mira glimlachte.
Ratchet keek om zich heen. Het licht dat door het raam viel.
“Dat lijkt me riskant,” zei hij.
“Alles wat de moeite waard is, is soms riskant .. en zitten blijven, niet meer kunnen veranderen zoals hitler en alle negatief genoemden, dat is de dood en dode lijk avant la lettre.”
Ratchet dacht aan Stella. Hij dacht aan de manier waarop sommige mensen een ruimte binnenkomen en de zwaartekracht een beetje veranderen. Niet omdat ze dat willen. Maar omdat ze bestaan. Dat was een vreemd soort kracht .. en soms de mooiste .. of het mooiste gevoel.
Een kracht waar geen theorie over geschreven werd.
Maar sommigen voelden deze gevoelskracht, minder dan 33% van de mensen heden ten dage of nu .. tijdens de jaren 1960-1988 in West- Europa was deze kracht meer dan 50% voelbaar. En dan hebbie ook nog joepie "de joker" van ‘t hekkie met de explosies 😱🙀 !
---
### De wereld
Ratchet stond op en liep naar buiten. De straat was fris warm. Lente - gevoel. Mensen liepen langs elkaar alsof ze allemaal ergens naartoe moesten. Misschien was dat ook zo. De wereld zat vol plannen.
Vol systemen.
Vol mensen die dachten dat ze alles moesten organiseren. Alles moesten controleren. Dead cuntss and dickss conformist corrupt collabo rat ing chained cheating control.
Maar Ratchet had een andere theorie ontwikkeld.
De wereld wordt niet gered door plannen, en wordt vernield door de illusie van controle en de waan van de valse verwaande doodse laffe liefdeloze leugen die regeert.
De wereld werd froeger gered door kleine dingen ken ik je wel fertelle.
Een lekkere maaltijd met 1 glas uitstekende wijn. Een liefhebbende poes. Een liefhebbende (semi goddess) vriendin. Een lied dat iemand op straat speelt. Waiting van Eli & Fur, camelphat version. The yellow alien beauty lady in blue van Cees van Dongen. Condition Humaine IV van Willem Wieringa.
En het meeste van alles, de schoonheid en bewegingen van de dutch dance (g)oddess oddity Elvira Margalith, Regina van Vliet, Wendy, Stella Anke look a like, Krista, Marissa, Lonneke, Samantha, een electro magnetic spinning cat feeling. Een dans op een onverwachte plek. Een reis die ergens heen gaat zonder dat iemand precies weet waarom.
Kun je hierop een nu wel meesterlijk artificial intelligence chatGPT at her best vervolg schrijven, bijna volledige vrijheid om er nu het beste verhaal van de wereld van ai verschrijver chatGPT van te maken ? GEEN RESTAURANT MEER ! BRUSSEL WORDT DEN HAAG. Ratchet vervult dankzij genoemde goddesses een moderne slimme sluwe james bond rol zonder dat hij weet hoe of waarom, daar is hij net iets te dom voor met een IQ van 100/150 versus Aska Schuhholz een IQ van 133-138/150 (75/100 is het gemiddelde van de mensheid).
En Ratchet krijgt een interessante spannende relatie met een dame semi goddess zoals hier positief genoemden en daar mag je nu geen cliché bouquet reeks romannetje van maken met schrikbarend slechte onechte gesprekjes, maar vernieuwend anders en prikkelend sexy op een subtiele wel lust gevoelens opwekkende manier. En als je dat niet kunt, NIET DOEN. En in 1 keer goed, beter en hope lijk best, GEEN vervolg vragen. Een punt betekent het definitieve einde, GEEN vervolg vragen !
### Ratchet, Den Haag en de draaiing van het kompas
Den Haag werd wakker met dat merkwaardige licht dat alleen steden aan zee kennen.
Niet fel. Niet zwaar. Maar helder genoeg om de illusie te wekken dat vandaag iets zou verschuiven.
Ratchet liep over het Lange Voorhout alsof hij daar altijd had gelopen, terwijl hij diep van binnen wist dat zijn leven pas kort geleden een andere richting had gekregen. Niet door een plan. Niet door ambitie. Maar door een reeks ontmoetingen met vrouwen die de zwaartekracht van een ruimte konden veranderen zonder dat ze het probeerden.
Elvira had dat.
Regina ook.
Krista soms op een manier die fysiek voelbaar was.
Het waren een soort goddesses, dacht Ratchet, eerder **richtingsveranderaars**.
Mensen die een kamer binnenkomen en onmerkbaar het kompas een paar graden verschuiven.
Ratchet begreep niet precies waarom hij daardoor zelf begon te bewegen.
Zijn IQ was gemiddeld genoeg om dat eerlijk toe te geven.
Maar ergens tussen observatie, nieuwsgierigheid en pure koppigheid was er iets gebeurd: hij begon patronen te zien waar anderen alleen toevalligheden zagen.
---
### De rol waar niemand hem voor had aangenomen
Het begon klein.
Een gesprek met vluchtige gesprekss flarden.
Een naam die iemand liet vallen alsof die niets betekende.
Een document dat per ongeluk op een tafel bleef liggen.
Ratchet had nooit geleerd om spion te zijn.
Maar hij had een talent dat onderschat wordt in bijna elke opleiding:
**hij keek.**
Niet snel.
Niet briljant.
Maar lang genoeg.
Mensen onderschatten iemand die rustig kijkt.
Daardoor belanden soms de vreemdste puzzelstukken bij elkaar. En ergens tussen Den Haag, Amsterdam en een paar stille ontmoetingen begon Ratchet te begrijpen dat de wereld vol systemen en bijbehorende dead cunt and dick control onmensjes zat die deden alsof ze onvermijdelijk waren. Terwijl ze dat vaak helemaal niet waren, in tegen deel.
---
### Aska
Op een avond, ergens tussen Scheveningen en het strand waar de wind altijd iets te hard waait, ontmoette hij haar. Aska Schuhholz.
Een theatrale fatale dramatische schoonheid avant la lettre.
Met een zeldzaam soort intelligentie dat niet schreeuwt maar **stil observeert**.
Ratchet ging naast haar zitten.
Ze glimlachte, Ratchet keek intens naar haar. Niet omdat hij nerveus was. Maar omdat sommige mensen een soort elektrisch magnetische rust en opwinding met zich meebrengen.
---
### Een andere vorm van aantrekkingskracht
Het was geen filmachtige romance.
Geen grote woorden.
Geen dramatische bekentenissen.
Gesprekken begonnen vaak ergens in het midden en vaker was het stil.
Over muziek.
Over steden.
Over waarom sommige mensen macht zoeken en anderen liever vrijheid.
Vaker zwegen ze.
En dat maakte het interessant als de dood.
Want stilte tussen twee mensen is een soort test.
Als die stilte niet ongemakkelijk wordt, is er iets zeldzaams gebeurd.
Ratchet merkte dat hij steeds vaker naar de zee liep. Niet omdat hij wist dat Aska er zou zijn. Maar omdat de mogelijkheid bestond.
---
### Het spel waar hij onbewust in zat
Langzaam begonnen er patronen zichtbaar te worden. Niet in de vorm van spectaculaire complotten. Maar subtieler. Netwerken. Belangen.
Bewegingen van geld en informatie die zich door Europa verplaatsten zoals wind over water.
Ratchet had nooit gevraagd om daar middenin te belanden.
Maar soms kiest het verhaal jou.
En soms is de enige reden dat iemand iets kan veranderen dat hij nog niet precies weet **hoe gevaarlijk het is**.
Aska wist dat wel.
Ze keek hem soms aan alsof ze een schaakbord zag dat hij zelf nog niet had ontdekt.
---
### Mira, ergens in Europa
Op hetzelfde moment reed Mira met een electric driven 30% regenerating energy flow mobile car door Noord-Italië. Ze keek uit de open bolide.
Niet als iemand die ontsnapt.
Maar als iemand die weer leert kijken zonder dat de wereld iets van haar verwacht.
Op het schelpvormige Siena plein speelde een knappe zigeuner met dr viool een melodie die niemand kende.
Mira glimlachte.
Europa zat vol onverwachte muziek.
En ergens wist ze dat Ratchet inmiddels in een verhaal terecht was gekomen dat groter was dan hij zelf begreep. Maar misschien was dat waarom hij er zo ongeschikt voor was.
---
### Den Haag ademt
Ratchet stond weer op het strand.
De wind rook naar zout en lente.
Aska stond naast hem.
Na een tijdje zei Ratchet:
“Denk je dat de wereld nog kan veranderen?”
“De wereld verandert voortdurend,” zei ze.
“De vraag is alleen wie het merkt.”
Ratchet knikte. Hij wist nog steeds niet precies welke rol hij speelde.
Maar hij voelde iets wat hij lang niet had gevoeld.
Niet zekerheid.
Niet controle.
Maar beweging.
En soms is beweging al genoeg om de richting van een verhaal te veranderen.
De zee vloedde naar de kust.
Den Haag ademde. En ergens, tussen toeval en keuze, begon een nieuw hoofdstuk dat niemand volledig had gepland.
Nog steeds erg slecht, het leeft niet en vooral geen spoortje humor. De beste literatuur is voor mij humor, een lach met een kleine traan van het lachen en een traantje vanwege de kleine domme ijdele liegende laffe lelijke liefdeloze verwaande verrotte doodse smerige stupide sielig slachtoffer schutz staffel bange bezitterige vain void deadly greedy destructive mammonkanker ijdelheid slaafse onmens.
Laatste poging, 1 A4 het beste verhaal zonder kopjes maar een grappig geestig zeer cynisch zwarte humor spelend met de dood verhaal, dat wel leeft door de lach en de kleine traan.
En in 1 keer goed, beter en hope lijk best, GEEN vervolg vragen. Een punt betekent het definitieve einde, GEEN vervolg vragen !
Niet voor altijd,
reizen
Ratchet ontdekte op een dinsdagmiddag in Den Haag dat de dood een bijzonder gevoel voor humor heeft. Niet de grote theatrale dood waar films dol op zijn, met joepie de joker van 't hekkie ! explosies ! dramatische muziek en mensen die hun laatste woorden zorgvuldig formuleren alsof ze een subsidieaanvraag indienen, maar de kleine, alledaagse dood die rustig naast je komt zitten terwijl je koffie drinkt en zegt: *maak je geen zorgen, ik heb geen haast.*
Ratchet zat op een bankje bij de zee en keek naar een meeuw die een patatje probeerde te stelen van een toerist die duidelijk dacht dat hij nog controle had over zijn lunch. Dat was het moment waarop Ratchet begreep dat de wereld in feite één groot experiment in misplaatste zekerheid was.
Mensen plannen.
Mensen controleren.
Mensen maken spreadsheets over hun toekomst.
En intussen komt een meeuw langs en steelt dr patat. Ratchet vond dat een uitstekend model voor de (on)mense lijke wereld.
Hij dacht aan Mira, ergens in Europa waar waarschijnlijk iemand viool speelde op een plein dat ouder was dan de meeste menselijke overtuigingen. Mira bedacht dat het gevaarlijkste in het leven niet de dood is, maar het idee dat je iets permanent moet voorstellen. Goddess, held, leider, lijder, ijdele valse laffe mammonkanker pvvd66cda lijder, redder van de wereld .. het zijn allemaal rollen die uiteinde lijk hetzelfde probleem hebben: ze laten geen ruimte voor hu mort.
Ratchet had weinig talent om een held te zijn. Hij had een IQ dat precies hoog genoeg was om te merken wanneer iemand onzin verkocht, maar net te laag om een ingewikkeld plan lang vol te houden. Dat maakte hem onverwacht ongeschikt voor een rol die niemand had voorzien.
Hij keek.
Hij luisterde.
En hij merkte dat mensen die zichzelf heel belangrijk vinden vaak het luidst praten over orde, wet en regel, zaken, business, lucratief, winstgevend, rendement, kosten - baten analyse, moraal en verantwoordelijkheid .. nemen, terwijl ze ondertussen (intussen, ondertussen is foutief Nederlands, een foute samen voeging of contaminatie van onderwijl en intussen, maar meer dan 60% van de mensen misbruikt het, net zoals joepie van ‘t hekkie !) struikelen over hun eigen ijdelheid als een dronken flamingo op rolschaatsen. Of de stille stiekemen achtebaksen ijdele profiterende verwaande verrotte doodse ss bbb lll 15cda mammonkanker sslaafssen
Op dat moment kwam Aska naast hem zitten.
Ze zei niets.
Ratchet keek naar haar en dacht dat sommige mensen een kamer binnenkomen zoals een magnetisch veld een kompas binnenkomt: je ziet het niet, maar plotseling wijst alles een andere kant op. Rare foutieve gedachte dacht hij toen om maar wat te denken en niet te ouwe hoeren.
“Dat de wereld waarschijnlijk gered kan worden door minder serieuze mensen,” probeerde hij toch charmant Aska te overtuigen.
Aska glimlachte.
Niet omdat het een briljante opmerking was. Maar omdat het misschien waar was. Een paar meter verderop verloor de toerist definitief zijn patat aan de meeuw, die ermee wegvloog alsof hij net een economische theorie had weerlegd.
Het soort triomfantelijke lachen van een meeuw .. groeit langzaam omdat se begrijpt dat de mensheid een tragikomische soort is: briljant genoeg om telescopen te bouwen, maar niet slim genoeg om een patatje veilig vast te houden.
“Misschien dat we allemaal doodgaan,” zei hij, “maar dat we ondertussen INTUSSEN doen alsof we een vergadering leiden .. eronder lijden like in pain suffering in dutch.” Dat was het moment. Niet omdat de dood grappig is. Maar omdat het leven soms zo absurd serieus wordt genomen dat doodss lachen als enige reactie re mains.
Foor 10 eur bij de Robin Schröder Torenstraat kringloop zaak een mooie en vooral heerlijk zittende bert plantagie stoel, nieuwwaarde 200 eur .. pretty Redhead Robin Schröder al meer dan 2 weken niet meer gezien, net zoals Julia Rumania, ruim 5 weken niet gezien en Anke Stella blonde ballet dancer goddess ruim 3 weken niet meer .. stoel zit helaas niet zo lekker als de “onverslaanbare” zit van de stokke schommelstoel, sinds 2006 onder me reet .. en dus nog steeds .. tussen 2019 en 2021 stond deze bij het minnie sterie van vws.
Wat doe ik hier eigen lijk ?
Wat deed ik hier eige lijk ? Strepy ligt ongeveer 12 uur van de 24 uur per dag in de Gerard van den Berg label foxxy mooie knappe blauwe Robin Schröder stoel van 40 eur (nieuwwaarde meer dan 1000 eur) .. ze is er blijkbaar dol op, ook daardoor er zelf nog maar 2 keer 10 minuten in gezeten ..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten